I jeszcze w odcieniach różu i fioletu

    Zanim zaczną królować kolory jesieni, kolejny raz próbowałam z różami. Nadal nie to co mi się marzy. Chciałam też sprawdzić czy uda mi się powtórzyć kolory.

    Dwa mixy różowo- szare, jeden stalowy drugi bardziej mysi oraz dwa różowo-beżowe. Tym beżom bliżej jest do łososiowego. W rzeczywistości są jaśniejsze, choć zamierzałam zrobić je jeszcze bledsze, ale nie wyszło. Podobnie fiolety, dwa cieniowane, a w środku z jasnoszarym, w realu odrobinę delikatniejsze.

   


    
    A teraz powtórki- moje ulubione czyste i świeże odcienie, taką już robiłam Aidę, tym razem perłówka Maja w dwóch grubościach #5 multikolor i #8 każdy kolor oddzielnie.

    Trzy kolory w dwóch wersjach: perłówki #5 + #8 jednolite do kompletu

oraz Aida 20, bo mi była i wybyła z domu ;)

     I zdjęcie jednolitej, cieńszej Mai z ostatniego farbowania, żeby pasowała do kompletu z multikolorami.

     Już za mną chodzą jesienne liście, ale muszę przerwę zrobić z przyczyn technicznych- zabrakło nici i gar chwilowo zajęty.

Huston, problem usunięto

    Dzięki Waszej bardzo szybkiej akcji mam już wszystkie potrzebne mi nitki.

    Jagnieszko, Ewkapawe, Anna.L., Basta jestem Wam bardzo wdzięczna. Dziękuję za przesyłki, tę z Białegostoku odbiorę osobiście ;)

    Pamięć ludzka potrafi płatać figle, zupełnie zapomniałam, że motek Aidy od Basi miałam u siebie w domu, ale po zakupie nowych oddałam jej, a to był ten poszukiwany. Nie porównałam kolorów od razu , odstawiłam pudło z nitkami aż do momentu kiedy poczułam chęć pofrywolenia.

    Przypomniałam natomiast, że  multikolor 1105 po raz pierwszy widziałam u Marty ( Poxipol- pamiętacie ?) i  bardzo mi się spodobał, więc też kupiłam. Marta nie znalazła czasu na frywolitki i nitki leżą u niej od paru lat. Zadzwoniłam z pytaniem czy może chce się ich pozbyć, a ona o nich nie pamiętała, ale sprawdziła i są !!! dwa moteczki !!!

Na Was zawsze można liczyć- kocham Was !!!

W poszukiwaniu wymarzonych kolorów

    Nie farbuję kolorami uzyskanymi bezpośrednio z torebki, tak je mieszam, że czasami już nic z nich nie udaje się uzyskać i trzeba je wylać. Czasami wychodzi zupełnie coś innego niż chciałam, ale fajnego. Od początku marzyłam o różu pudrowym, niestety do dziś mi nie wyszedł, ale mam jeszcze jeden pomysł na zmieszanie farb. Z przykrością odkryłam, że wszelkie róże, borda, wiśnie, czerwienie są jakby na bazie fuksji- fluksji jak mawia Rafał ;) i nawet po dodaniu ciepłego żółtego, przy rozjaśnianiu wyłazi ten zimny, neonowy róż :(

    Nici perłowe zaczęłyśmy farbować wspólnie z Magdą, w zasadzie mój pierwszy moteczek powstał jako produkt uboczny przy jej wrzosach i fioletach, to ten po lewej.

    

    W trakcje eksperymentów z różami pokusiłam się o róż indyjski, który jak sama nazwa wskazuje ;)))) wcale różem nie jest, to czerwień z brązem, albo brąz z czerwienią. W każdym razie czuję w tej barwie korzenny zapach Indii i tak go sobie nazwałam - mój Zapach Indii.

    Zdjęcia dwa- jedno w świetle flesza, żeby było widać, że po farbowaniu nić perłowa  jest lśniąca; drugie przy pochmurnym niebie, ale ono bardziej oddaje  kolor, choć aparat i tak lekko przekłamuje.

 

    


    
   
    W pewnym momencie pomyślałam sobie, że dobrze by było mieć też perłówkę #8 w odpowiednim kolorze, dlatego popaćkałam po parę pasem Coton Perle DMC #8. Jednak już bazy różniły się nieznacznie od siebie, bo #5 to Maja i trochę inaczej przyjmowały farbę, nie ma to jednak dla mnie aż takiego znaczenia, po wyschnięciu różnice są niewielkie. Mam małe seciki nitek :)

    Jeszcze te nieszczęsne róże, to nie to co chciałam, ale w sumie podobają mi się te nitki. Od lewej- róż z jasnozielonym; różowy + jasnozielony + stalowoszary; różowy i szary mysi. Z szarościami też mam problem, bo chyba mają jakiś dodatek fioletu i obie torebki: stalowy i popielaty są zimne, nie tak jak chciałam mieszają się też z sąsiednimi.

   

  
    
    Na tym zdjęciu kolory bardziej odpowiadają rzeczywistym.

    A na koniec link do pewnego bloga, szukając podpowiedzi jak je zmieszać i wpisując najdziwniejsze nazwy kolorów jakie znalazłam w spisach, trafiłam na hasło trzy kolory. Uśmiałam się, ale coś w tym jest. W komentarzach przeczytałam ciekawy wpis o kolorach tęczy i muszę przyznać, że to pasuje do mojej niedawnej rozmowy z Rafałem o kolorach, a dokładnie o rozszczepieniu światła białego, bo do mego syna to bardziej przemawia :)))) ale o tym może innym razem.


Specjalnie dla Yenulki :) zbliżenia na przejścia kolorów.

Kolory lata

    Tegoroczne lato nie należy do moich ulubionych, upały nie pozwalały na robótkowanie, na oddychanie nawet. Temperatura i kryzys, którego podobno nie ma :( ostro wyhamowały nasze remontowe plany, coś tam robimy, ale miało być zupełnie inaczej. Dlatego postanowiłam ubarwić sobie trochę życie.

    Z Madziulą planowałyśmy zabawę z farbami już od dawna, naoglądałyśmy się co wyprawiają mistrzynie, poczytałyśmy jak to robią, trochę zwlekałyśmy z powodów ważnych i nieważnych, ale w końcu nadszedł ten dzień. Zakupiłyśmy farby, każda po innym zestawie ( chodzi o producentów, bo kolory podobne), trochę nici do eksperymentów, takich których nie żal by było wyrzucić po zmarnowaniu i przystąpiłyśmy do pracy, razem i osobno ;)  Nic nie wyrzuciłyśmy, wszystko nam się podoba, zasypiając planuję jakie kolory pomieszam następnego dnia. Nie zawsze udaje się uzyskać zamierzony efekt, ale zawsze jest bardzo ciekawie, może nawet bardziej, kiedy się czeka na wyschnięcie i nie wiadomo co zobaczymy :)))

Dość trucia, pokazuję pierwszą serię - Owocowe Lato :

    To moje kolory, bo Magda ma zupełnie inne upodobania, ale ona swoimi pochwali się u siebie. Nazwy są spontaniczne, kojarzyły mi się z tym co akurat jadłam, co zamierzałam uzyskać, albo któryś z chłopaków zauważył podobieństwo i rzucił mimochodem, ale to bardzo dowolna interpretacja ;)))

    Zdjęcia bardziej dokładne. Aparat trochę przekłamuje mimo, że robiłam bez flesza, w rzeczywistości nitki są odrobinę jaśniejsze.

 Awokado

Melon

Arbuz

Jasne winogrona

Lawenda i Trzy Kolory ;)

  

    




    
    Różny jest stopień nasycenia kolorów, czasami prześwitują prawie białe nitki, ale to nie dlatego, że jestem niedokładna i nieprecyzyjnie nanosiłam kolor, tak mi się bardziej podoba, bo równiuteńko ufarbowane nici to ja se mogę kupić.

Na zdjęciach  Aida 20, zaczęłyśmy już farbowanie muliny i nici perłowych, Ariadny na początek, więc jeśli Was nie zanudziłam zapraszam do Magdy i tutaj. Za kilka dni pokażę co wczoraj wyjęłam z gara. 

    Farbuję metodą   Gackowej - Agata, wielkie dzięki za kursik.

A tu namiary na blogi, które były inspiracją do rozpoczęcia farbowania:

Nina- podglądać ją zaczęłam jeszcze na multiply, zanim otworzyła bloga,

Marylee- kto z frywolących nie zna tego adresu ;)

Patrycja- to ona nas sprowokowała, bo skoro jej się udało .....

Houston, mamy problem

    Dawno, dawno temu zaczęłam dwie serwetki frywolitkowe, długo musiały czekać na swoją kolej, ale właśnie mam fazę frywolenia i dokupiłam nici. Ich brak był oficjalnym powodem przerwy w supłaniu ;) Niestety jest problem, poważny- nowe różnią się od starych!  

    Serwetki robię z Aidy 20 kolor 387 i  Aidy 10 multikolor 1105.  Zabrałam się za tę pierwszą, nakombinowałam jak poprzewijać resztki nitki z kłębka, żeby w trakcie okrążenie jej nie odcinać, a potrzebowałam jeszcze nawinąć jedno czółenko do zakończenia rządka. Nowy miałam zamiar zrobić już z nowego motka ale niestety  :(((( różnica w kolorze jest zbyt widoczna. Łudziłam się, że w serwetce to jakoś ujdzie, po zrobieniu paru kółeczek i łuczka musiałam je jednak odciąć.

    Na zdjęciu oba kolory 387 - chyba powinno być jeden kolor, ale nawet mój aparat zauważa tę różnicę. 

    Multikolory też się różnią, nie zastanawiałam się jeszcze co zrobię z tą większą serwetką, może na niej nie będzie aż tak bardzo widać, a nawet jak będzie widać to się dopasują....  Mam jeszcze odrobinę  tej nici, ostatecznie może jakoś zakończę bez 3 ostatnich okrążeń.

    Stary 387 nie pasuje zupełnie do nowego 387, chociaż ten nowy jest wg. mnie ładniejszy, delikatniejszy. Sporo wysiłku kosztowało mnie wysupłanie stanu obecnego przy moim małym doświadczeniu frywolitkowym. Dlatego postanowiłam poszukać motków Aidy 10 w kolorze 387 ze starą, białą metką w Waszych zapasach :))))

    Ktokolwiek widział, ktokolwiek ma, zamienię się, odkupię....  zgadzam się na wszelkie rozsądne ;) propozycje, wystarczy mi jeden motek w poprzednim odcieniu Aidy 20 kolor 387. Gdyby jeszcze przypadkiem znalazły się ze dwa stare motki multikoloru 1105 to też jestem chętna do negocjacji.


Dnia następnego- zdjęcie starego i nowego motka Aidy 10 multikoloru 1105- różnicę też widać.

Zatrzymać zegary

    Tegoroczne lato ucieka mi jakby zapierniczało na podtlenku azotu, nie wiem kiedy i jak minęło, bo prawie minęło.                   
    Niewiele się wydarzyło w moim robótkowym świecie. Pogoda sprzyjała plażowaniu, ale ja na plaży nie byłam, tylko raz czy dwa posiedziałam nad jeziorem. Miałam za to dodatkowe zajęcia w kuchni przy tym upale :( . 

    Przyjechał do nas pewien gość, niechciany, niezapraszany, nawet delikatnie mu odradzaliśmy wizytę, ale on na na subtelnościach się nie wyznaje. On swoją obecnością przecież nas zaszczycił :(((((  Łaskawie pozwalał się obsługiwać, opowiadał niestworzone rzeczy, jak mały chłopiec,  jaki to z niego sportowiec, światowiec, bywalec,  fachowiec i jak pomaga mężowi, a w rzeczywistości narobił tylko szkód. Wtrącał się do rozmów z klientami, a nawet próbował uczestniczyć w naszych rozmowach telefonicznych. Mężowi udało się skrócić jego pobyt do tygodnia, bo gość planował spędzić dwa, a jeszcze żałował, że nie zabrał dorosłego syna. Mężowi zależy na dobrych układach z tym człowiekiem, ale za rok chyba bardziej stanowczo odmówi. Ten pan już kiedyś u nas bywał,  widocznie jednak mój mąż ma krótką pamięć ;)  

   
    Gotowałam też cioci, starsza osoba nie radziła sobie w czasie upałów, a siostrzenica męża, z której rodziną ciocia mieszka, wyjechała na dłuższe wakacje. Maciej z Rafałem dzielnie wozili cioci obiady i chyba im to się nawet opłaciło ;).

    Trochę strachu napędził mi Maciejek, na obozie złapał dwa kleszcze i zapalenie gardła,  kiedy  pojechaliśmy go odwiedzić nie obyło się bez wizyty na pogotowiu i antybiotyku. Po powrocie potwornie go wysypało, lekarz stwierdził uczulenie, potem była nagła dwudniowa gorączka i ból mięśni, a na koniec zaczęła schodzić mu skóra z dłoni. Szkarlatynę i boreliozę badania na szczęście wykluczyły, choć ta druga może się jeszcze objawić. To był chyba zbieg okoliczności, uczulenie albo po antybiotyku, albo po testowaniu nowiutkiej, sztucznej murawy na szkolnym boisku. Testował z kolegami nie tylko grając w piłkę, wytarzali się w niej ponoć dokładnie, a było to tuż po jej położeniu, nawet deszcz jej jeszcze nie obmył. Podwyższona temperatura to prawdopodobnie wynik nasłonecznienia i przegrzania, a schodząca skóra to efekt długiego przebywania w rękawiczkach lateksowych w upale. W międzyczasie Maciek zaliczył kurs ratownictwa medycznego z OSP. Nadal się boję żeby żadne choróbsko nie wylazło, bo nigdy nie miał reakcji alergicznych, na żadne leki czy rękawiczki.

    W tym roku Maciek był na obozie w Rydzewie, gdzie łączą sie ze sobą dwa jeziora Niegocin i Jagodne, piękne miejsce. Miejscowość przystosowała się do napływu turystów, jest gdzie zjeść, zanocować, pospacerować, popływać.... blisko do Giżycka. Tylko ta tendencja do budowania się tuż na jeziorem i ogradzania aż do wody, co nie jest zgodne z prawem, ale kto u nas przejmuje się takimi drobnostkami :(((( Sporo bywamy na jeziorami, wykorzystujemy wyjazdy służbowe męża do odwiedzania różnych miejsc na Mazurach i Suwalszczyźnie i wszędzie to samo, już nie domki letnie,  a całoroczne rezydencje ogrodzone aż do jeziora, albo i trochę w głąb. Nawet nad Wigrami.

 Widok z Rydzewa na  Giżycko.


    Coraz mniej  już takich mazurskich dróg, znikają drzewa, bo są stare i stwarzają zagrożenie, rozumiem to, ale szkoda.  Mieliśmy okazję znowu przejechać przez Bemowo Piskie, gdzie mąż po studiach trafił do wojska, rozległe poligony wojskowe, małe zaludnienie, ciekawe miejsca. Czasami jechaliśmy przez zielony tunel.

Czerwcowe wino

    Czerwiec w tym roku był wyjątkowo krótki, miałam robótkowe terminowe zobowiązania, a doszły jeszcze inne zajęcia. Pewności nie miałam czy zdążę, a kiedy coś obiecuję i nie mogę się z tym szybko uporać to nie jestem w stanie normalnie myśleć i pracować, jakbym nosiła wredne zwierzątko na karku, które nie dość, że mi ciąży to jeszcze chwyta łapami za szyję i dusi. Jednak się udało. Oba winne hafty skończyłam, wszystko inne też. Wyjątkowo trudno mi się haftowało półkrzyżyki, chyba jeszcze nigdy tak trudno. Z powodu kilku bardzo podobnych do siebie nitek i .....zbyt słabych okularów, czeka mnie wizyta u okulisty.

I złożone wirtualnie oba razem, niestety nie dane mi  było nacieszyć oczy takim widokiem, bratowa odbierała je pojedynczo jak tylko powstawały, ale kiedyś wyhaftuję je sobie.

     Bywały dni kiedy bardzo łzawiły mi oczy i nie dałam rady zrobić ani jednego ściegu. Wiem, że powinnam zmienić okulary, czekam tylko na przypływ środków. 

    Czerwcowe zmiany pogody upewniły mnie, że jestem meteopatką ! W sumie mało jest dni w roku kiedy mogłabym góry przenosić, upał oznacza senność i niemoc, w mroźne dni ja też jakbym zamarzała, przed burzą boli głowa, aż mi się robi ciemno przed oczami, w długie deszczowe dni łamie w kościach, a ciśnienie potrafi spaść do 110/65....Tylko temperatura ok. 20 st lub lekki mróz jest ok, a ile takich dni mamy w roku ? Niestety, moje przypadłości nie znajdują zrozumienia w rodzinie, a mi się wydaje, że czasami ostatkiem sił wykonuję proste czynności. 

    To ten upał tak na mnie działa, na co dzień, nawet przy niekorzystnych dla mnie warunkach pogodowych, zawsze noszę różowe okulary, a w dobrym towarzystwie zapominam o wszelkich dolegliwościach i już chyba się nie zmienię :)))) 

Z przyczyn niezależnych, a trochę z lenistwa

    Odzwyczaiłam się od internetu, bo znowu zostaliśmy pozbawieni dostępu, ale tym razem to wina męża, a kiedy już nas podłączono to okazało się, że potrzebuję takiej przerwy. Poranna kawa bez blogów, for, poczty....  to mi dobrze zrobiło, aż znowu zatęskniłam.

    W tym czasie wiele się działo, ręce i głowę miałam zajętą różnymi sprawami rodzinno-domowo- remontowymi.

    Najważniejsza to koniec edukacji Maciejka w gimnazjum, cenzurką nas zszokował, nikt się nie spodziewał tak dobrej średniej, a już chyba najmniej jego wychowawczyni (matematyczka). Wyniki testu były gorsze, część humanistyczna to porażka, matematyczna świetna, jęz. angielski rewelacyjny, jak zwykle ;) szkoda że się nie liczy. Z dodatkowymi punktami za konkursy uzbierało ich całkiem sporo, jak na Maćka, udało mu się dostać do wybranego II LO, ale niestety nie do wymarzonej klasy, podobno we wrześniu  ma szansę na przeniesienie.

    Teraz Maciek odpoczywa na obozie harcerskim, dosłownie odpoczywa, bo choć plan zajęć przygotowali bardzo zajmujący, młodego dopadła choroba i się wyleguje lub spaceruje, a szkoda, bo miejsce cudne i zajęcia atrakcyjne.

    Rafał jak to Rafał, pierwszy rok zaliczył na luzie, bez niespodzianek, z dobrą średnią, zdawał tylko jeden egzamin, resztę mu przepisali. Znowu zapowiadają się długie wakacje i trochę nudne, bo tatuś odradził synkowi pracę, obiecywał zajęcia w domu i firmie, ale niewiele ma do zaoferowania, nie mówiąc już o wynagrodzeniu.

    Natomiast ja mam mnóstwo pracy, a jeszcze więcej planów i dlatego nie robię nic, bo nie wiem od czego zacząć :))))
Zapewniam sobie jednak komfort psychiczny i ulubionych zajęć nie poniechałam, ciągle mam pod ręką igły, nitki, papierki, nożyce... 
    Ta kartka powstała na prośbę Maćka, jego pani od angielskiego poświęciła sporo czasu na przygotowania do konkursów, takie małe podziękowanie 

w pudełeczku oczywiście.

 






    

    

    Do kartki był słodki dodatek, że też nie wpadłam na pomysł jego ubrania jak Betik.

Jeszcze nie czas na winogrona

    Na tamborku wszystko jest jednak możliwe ;) Mam w swoich zbiorach trochę starych wzorów, wg. mnie to zawsze atrakcyjna klasyka xxx, a wśród nich jest kilka, które kiedyś na pewno wyhaftuję, kiedyś.... 
    Mimo upływu lat nie słabnie moja miłość do winogronowo- winnych motywów, właśnie udało mi się zdobyć schematy do pewnej serii Janlynn, które już dawno wypatrzyłam i zapisałam zdjęcia. Dzięki Marcie przypomniałam, że miałam o nie popytać i udało się !

    W tej chwili robię, w bardzo przyśpieszonym tempie, dwa nieduże hafty na prezenty, są to z tych co to kiedyś sobie, teraz jednak już pewna nie jestem czy zrobię je kiedyś jeszcze raz ?..... może, bo bardzo mi się podobają.

    Zgaduj zgaduli nie będzie, już pokazuję kolejną odsłonę to seria DMC - Chateau Michel i Chianti. Nie haftuję też symultanicznie, jeden już skończony.

    Haftuję na lnie obrazkowym 30 ct kość słoniowa dwoma nitkami muliny DMC. Nie wiem czy zdążę na czas, bardzo krótki mój tegoroczny czerwiec i obfitujący w różne dodatkowe, niespodziewane, zajmujące czas i ręce wydarzenia, ale zbyt mało atrakcyjne, żeby o nich pisać. A teraz idę podlać krzaczki pod płotem, bo co za przewrotność natury, w trakcie wielkich powodzi u nas susza okrutna. 

Po bierzmowaniu

    Nasze dzieci, Aty córa i mój syn , przyjęły sakramenty święte w jednym dniu 27 maja, tylko  u Maciejka było to bierzmowanie. Po raz pierwszy taka uroczystość odbywała się bez mojego udziału w przygotowaniach, tzn. czynnego udziału. Okazuje się, że tak też się da ;)  wszystko przebiegło sprawnie, a  na kolędzie  ksiądz zapowiadał kłopoty.

    Mieszkamy na granicy dwóch parafii. W ciągu ostatnich 20 lat braliśmy udział w budowie 3 kościołów, nie liczę już pomocy dziadków Adama w budowie kościoła św. Rocha i oddaniu kawałka ziemi pod cmentarz. Tak jak się budowały kolejne świątynie, tak my zmienialiśmy parafię, wcale nie dobrowolnie. 

    Mieszkamy też w równej, mniej więcej, odległości od dwóch gimnazjów, Rafał chodził do jednego, Maciej do drugiego. To pierwsze przynależy do naszej parafii, a drugie, Maćka, do drugiej, która była naszą parafią jeszcze trzy lata temu. Obaj przystępowali w niej do pierwszej komunii. Teraz obu proboszczom zależy na przyciągnięciu jak najwięcej młodzieży do swoich kościołów i niechętnie pozwalają na komunie i bierzmowania poza swoją parafią. Katechetkom Maćka jednak się udało- szkoła integracyjna - prawie całe klasy przystąpiły do sakramentu bierzmowania w jednym kościele, pięknym kościele, zaprojektowanym na wzór nieistniejącego już kościoła w Berezweczu na Białorusi. Nie lubię nowoczesnych świątyń, nie wiem dlaczego.

    Maciej prezentował się wspaniale, czytał fragment ewangelii, zaraz na  początku. Nie mogę sobie darować, że okazałam się taką konformistką  i nie zrobiłam mu zdjęcia na tle ołtarza, ale  poprzedni  ś.p. proboszcz, wyrzuciłby mnie z kościoła. Nasz arcybiskup nie zwracał jednak uwagi na to co działo się dokoła, po pewnym  czasie wszyscy pstrykali ile tylko się dało.

    Wybór imienia był oczywisty, Rafał przyjął po nieżyjącym dziadku,  Albert, to Maciej po moim tacie- Jerzy, a kiedy jeszcze się okazało, że to patron żołnierzy i harcerzy, nie było innej opcji ;)

    Przy okazji dowiedziałam się czegoś o moim młodszym, przez nauczycieli jest uważany za bardzo solidnego,   odpowiedzialnego i dobrze wychowanego ucznia, powierzają mu różne role w szkolnych uroczystościach, przedstawieniach, konkursach.... stąd to długie czytanie w trakcie bierzmowania. Żadna z jego wychowawczyń nigdy jednak tego nie powiedziała, no może te od nauczania początkowego. Kiedy powtórzyłam  słowa katechetki w domu, długo nie mogłam opanować salw śmiechu.... ale już wiem dlaczego Maciejek zawsze mówi :

-  Wy mnie nie doceniacie, w szkole i drużynie wiedzą ile jestem wart!

I wiem dlaczego w domu jest mniej solidny i odpowiedzialny, już nie ma na to czasu, na naukę jakby też ;)