Domowy front
Napisałam post tydzień temu, ale coś mi go zeżarło przed opublikowaniem :( a drugi raz pisać już nie miałam kiedy. Może to i dobrze, bo wpis taki jak część domu, ciemny i ponury. Dziś jest zdecydowanie lepiej.
Powoli oswajam nową sytuację, już nie gubię się w blokowej kuchni, w miarę zapanowałam nad przedmiotami w naszej nowej, tymczasowej sypialni, mniej biegam po schodach. Ciągle jeszcze zdarza się, że aby coś ugotować, albo przeprać trzeba z bloku przejść się do domku i z powrotem, jednak coraz rzadziej. Poprzednie dwa tygodnie spędziłam praktycznie na schodach i odczuwałam to każdym mięśniem i każdą kosteczką.
W domu najgorzej wyglądała podłoga, a właściwie to co było pod nią- piach, no i zapach starego domu. Tego zapachu nigdy wcześniej u nas nie było, pojawił się dopiero po zerwaniu tapet i obić belek oraz podłogi. Intensywne wietrzenie utrudniają komary, dotąd nie było ich aż tyle jak w ostatnich tygodniach. W części gdzie nie ma remontu porozkładałam lawendę i inne woreczki zapachowe, choć nie lubię sztucznych aromatów to czuję się zdecydowanie lepiej, ja się czuję, bo moi faceci twierdzą, że przesadzam z tym smrodem ;)
Wczoraj mąż z synami wylał pierwszą warstwę betonu pod przyszłą podłogę, zaczyna wyglądać lepiej. Poinformował mnie też, że będę miała płytki ceramiczne w części kuchennej, bo tak mu wyszło z obliczeń, a wcześniej planował deski na całej powierzchni. Uwielbiam drewnianą podłogę, ale w kuchni chciałam mieć coś trwalszego, może jeszcze uda mi się namówić męża na płytki w korytarzu :)
Przyjęłam nową taktykę, kłócę się, krzyczę, a za chwilę z uśmiechem podaję obiad i napomykam, że mimo wszystko zdania nie zmieniłam i po moim trupie... Zobaczymy czy trup słać się będzie gęsto i po czyjej stronie. Jedno wywalczyłam, górę szpachlować i gipsować będzie brat mojej bratowej, a nie kolejny męża kolega z piaskownicy, któremu od rana trzeba kupować piwo i nie wolno zwracać uwagi na niedociągnięcia.
Filed under:
o wszystkim
9 Comments
13 sierpnia 2011 08:00
Głowa do góry - cudnie będzie po remoncie. A o swoje walcz dzielnie :-)
13 sierpnia 2011 11:28
Krzysiu, jakby co, to krzycz, że jestem po Twojej stronie! Sama też nie cierpię majstrów napędzanych piwem! Grrrrrrrrrrrr! Właśnie zaczynam tyci, tyci remoncik w mojej pracowni i też mam problem z tym "napędem". ;>
13 sierpnia 2011 17:19
Krzysiu a ja takie decyzje muszę podejmować sama i nie jest też lekko. Czasem to chyba bym wolała się z kimś pokłócić, a tak ciążą mi te decyzje.
13 sierpnia 2011 18:46
Życzę szybkiego finiszu prac:)
15 sierpnia 2011 00:49
Krzysieńko my tu z Grabiny dzielnie trzymamy za Ciebie kciuki. Aż nie ma kiedy tego piwa wypić ;)
Myśl pozytywnie: Będzie Pięknie, Będzie Pięknie, Będzie Pięknie, Będzie Pięknie.....
15 sierpnia 2011 12:58
Krzysia, będzie pięknie :) Warto teraz powalczyć żeby potem się zachwycać - trzymam kciuki żeby i rozwód i trupy (czy też trupki jak mówi moje dziecko na swoje ludziki lego w kształcie szkieletów:D) omijały Cię szerokim łukiem :)
20 sierpnia 2011 21:47
Krzysia, pokaż co tam już u Ciebie zrobione!
27 sierpnia 2011 20:08
Jolcia dobrze gada - pokazuj, bo ciekawość okrutna mnie bierze :))
13 września 2011 08:26
Krzysiu i jak tam?
Żyjesz? A jak remont? Już po?
Prześlij komentarz